Serwis   Wiadomości z San Marino   Wydarzenia i Manifesty    Galeria Fotograficzna    Kontakty

e-mail

W Republice San Marino kult Świętego, od którego pochodzi jej nazwa (święty Marino) i któremu legenda przypisuje zasługę założenia Republiki, jest rozpowszechniony i przeżywany w sposób szczery. Legenda ta opowiada o postaci doświadczonego w pracy nad obróbką kamienia robotnika, przybyłego z wyspy Arbe w Dalmacji, który wszedł na Górę Titano i założył tam niewielką wspólnotę chrześcijan prześladowanych za wiarę w czasach cesarza Dioklecjana. Pewnym jest, w każdym razie, że tereny te były zamieszkałe już w czasach prehistorycznych, choć dopiero z czasów średniowiecznych pochodzą wiarygodne wiadomości na temat istnienia konkretnego Klasztoru (Cenobio), Parafii (Pieve) czy Zamku (Castello), czyli elementów, które pozwalają stwierdzić, że na zboczach Góry Titano istniała zorganizowana wspólnota.

Statuto del 1352-1353, Archivio di Stato

Podczas gdy władza Cesarstwa się rozluźniała i kiedy jeszcze nie umocniła się władza świecka Papiestwa, utwierdziła się tutaj, podobnie jak w innych miastach Włoch, wola obywateli by nadać sobie samym formę rządów. Tak powstała Komuna Miejska. I podczas gdy każde z włoskich Państw - Miast upamiętniało własną wolność imieniem jakiegoś' s'świętego, mata Wspólnota z góry Titano, pamiętna legendarnej postaci wyrąbywacza kamienia Marino, nazwała się "Ziemią Świętego Marino", potem "Komuną Miejską Świętego Marino ", wreszcie "Republiką Świętego Marino" (San Marino).

Takie są początki społeczeństwa, które
powierzyło swój  samorząd zgromadzeniu
głów rodziny, nadając mu nazwę Arengo,
na czele którego stał Rektor. Zgromadzenie
to, w kulcie pokoju i zgody, dokonało wyboru i określenia pierwszych praw, tzw. Statutów, inspirowanych przez zasady demokracji.

W miarę powiększania się społeczeństwa, obok.Rektora, w celu podziału odpowiedzialności, został powołany Kapitan Obrońca. Lecz dopiero w roku 1243 zostaje mianowanych pierwszych dwóch Konsulów, czyli Kapitanów Regentów, którzy po dziś dzień, nieprzerwanie, zmieniali się u władzy co sześć miesięcy, potwierdzając tym samym prawomocność i skuteczność instytucji, a przede wszystkim Regencji. Dzięki mądrości, jaką kierowała się dawna Komuna Miejska San Marino, społeczeństwo potrafiło stawić czoła niebezpiecznym sytuacjom i umocnić własną niezależność. Wydarzenia, które nastąpiły były złożone i trudne, ich wyniki często niejasne, lecz umiłowanie wolności przyczyniło się ostatecznie do utrzymania dziedzictwa niezależności, jaką cieszyła się Komuna Miejska.

 
Federico II da Urbino, Piero della Francesca
Galleria degli Uffizi - Firenze

Znamienne tu były spory z Biskupami z Montefeltro, którzy domagali się płacenia daniny, lecz w końcu mieszkańcy San Marino zwyciężyli i uwolnili się od polityczno-administracyjnej zależności. Mieszkańcy San Marino nie byli też niezdolni do wojny, albowiem obronili mury swego miasta legendarnymi kuszami i uczestniczyli w walkach u boku Montefeltro z Urbino, popleczników Partii gibellinów.

W Średniowieczu terytorium San Marino rozciągało się w niedalekiej odległości od góry Titano i takie pozostało aż do roku 1463, kiedy to mieszkańcy San Marino przyłączyli się do przymierza przeciwko Sigismondowi Pandolfo Malatesta, władcy Rimini. Wojna była zwycięska i San Marino, w nagrodę za udział w niej otrzymało od papieża Piusa II Piccolominiego zamki Fiorentino, Montegiardino i Serravalle. Zamek Faetano wszedł w skład terytorium z własnej woli. 

Od roku 1463 terytorium pozostało niezmienione.

Dwa razy Republika San Marino była pod okupacją wojskową, lecz tylko przez kilka miesięcy: w 1503 roku zajęta była przez Cezarego Borgię zwanego  Valentino oraz w 1739 roku przez kardynała Giulio Alberoniego. Od Borgii udało jej się uwolnić dzięki śmierci tyrana. Od kardynała Alberoniego Republika potrafiła się wyzwolić dzięki oporowi swych obywateli w obliczu krzywdy,wysyłając po kryjomu wiadomości z prośbą o sprawiedliwość do Papieża, który uznał racje San Marino i przywrócił mu niepodległość.

W 1797 roku Napoleon zaproponował Republice San Marino poszerzenie terytorium, darowizny i przyjaźń . Mieszkańcy San Marino czuli się zaszczyceni tymi darami, lecz, z instynktowną mądrością, odmówili poszerzenia terytorium, "usatysfakcjonowani przez istniejące granice". W 1861 roku Lincoln okazał swą sympatię i przyjaźń dla San Marino pisząc między innymi do Kapitanów Regentów: "...Mimo, iż posiadłości Wasze są niewielkie, Państwo Wasze jest jednym z najbardziej poważanych w całej historii...".

Il Cardinale Alberoni

Napoleone Bonaparte

Garibaldi incontra il Capitano Reggente Belzoppi

San Marino z dawien dawna szczyci się swą tradycyjną gościnnością . Na tej ziemi wolności nigdy nie odmówiono prawa azylu czy pomocy prześladowanym przez zły los i tyranię, niezależnie od ich pozycji społecznej czy poglądów. Przytoczymy tu jedynie dwa przykłady, spośród wielu, które możnaby wymienić: Giuseppe Garibaldi, w 1849, otoczony przez trzy armie, po upadku Republiki Rzymskiej znalazł gościnę i nieoczekiwaną pomoc w San Marino wraz ze swymi ocalonymi towarzyszami. Podczas ostatniej wojny światowej San Marino gościło ponad 100.000 uchodźców. Dziś Republika San Marino niezawisła, demokratyczna i neutralna nadal żyje wierna starym tradycjom, choć coraz bardziej wrażliwa na wymogi postępu.